Nga Davide Frattini
Ambicia e Trump është ta shohë Këshillin si një vend me “potencial të pakufizuar”, që do të thotë se duhet të shtrihet në pjesën tjetër të botës, në konkurrencë me Kombet e Bashkuara
Këtë herë ai po dërgon ministrin e tij të jashtëm në Uashington sepse gjatë fushatave zgjedhore është më mirë të mos fotografohesh duke shtrënguar duart me të dërguarit turq ose katarianë. Benjamin Netanyahu po heq dorë kështu nga një shans për t’u takuar me Donald Trump – ata do të ishin takuar për herë të tetë në trembëdhjetë muaj.
Megjithatë, ishte Bibi ai që nënshkroi letrën e pranimit në Bordin e Paqes, një dorë pothuajse e detyruar nga presidenti amerikan, i cili nuk do ta kishte pranuar një refuzim.
Vendet
Përveç Izraelit, njëzet e gjashtë vende deri më tani kanë rënë dakord të bashkohen me Bordin si anëtarë themelues. Midis tyre janë Shqipëria, Turqia, Katari, Jordania, Arabia Saudite, Indonezia, Emiratet e Bashkuara Arabe dhe Argjentina.
Të vetmit evropianë janë Bullgaria (megjithatë, në pritje të ratifikimit parlamentar) dhe Hungaria. Italia merr pjesë si vëzhguese. Kundërshtimi i Netanyahut ndaj pranisë së turqve dhe katarianëve – që i ka akuzuar ata si “sponsorizues të terrorizmit” – nuk e ka ndaluar Trumpin, i cili i konsideron ata aleatë në rajon.
Struktura
Është një strukturë piramidale me Faraonin Donald në krye, i cili si president i “Bordit” i ka garantuar vetes pushtet pothuajse absolut: vetëm ai mund të ftojë një anëtar, ka të drejtë të vërë veton ndaj të gjitha vendimeve dhe gjithashtu “të krijojë, modifikojë ose shpërndajë organe vartëse”.
Këto janë: Komiteti Ekzekutiv, i cili përfshin, ndër të tjerë, Marco Rubio, Sekretarin Amerikan të Shtetit; Tony Blair , ish-kryeministër britanik dhe ish-i dërguar i Kuartetit për Lindjen e Mesme; Jared Kushner, këshilltarin dhe dhëndrin e Trump dhe Steve Witkoff, negociatorin e besuar të presidentit.
Në terren, pra në Gaza, do të jetë bullgari Nickolay Mladenov, ish-koordinator i procesit të paqes të Kombeve të Bashkuara, i cili do të jetë lidhja midis Komitetit Ekzekutiv të udhëhequr nga amerikanët dhe Perëndimi, një Komiteti Ekzekutiv më të madh për Gazën dhe Komitetit Kombëtar për Administrimin e Gazës, të udhëhequr nga Ali Sha’at, i cili ishte ministër i Autoritetit në Ramallah.
Ambicia
Është ai, së bashku me një ekip teknokratësh palestinezë, që do të menaxhojnë 363 kilometrat katrorë gjatë kësaj faze tranzicioni. Sikur ky mision të mos ishte mjaftueshëm kompleks, ambicia e Trump është ta shohë Këshillin si një vend me “potencial të pakufizuar”, që do të thotë se duhet të shtrihet në pjesën tjetër të botës, në konkurrencë me Kombet e Bashkuara.
Trump njoftoi se të ftuarit kanë premtuar tashmë “pesë miliardë dollarë”: 1.25 miliardë dollarë secili pritet të vijë nga Emiratet, Katari dhe Kuvajti, me Shtetet e Bashkuara që garantojnë të njëjtën shumë.
Shifrat ende nuk përputhen: Bashkimi Evropian dhe Banka Botërore vlerësojnë se të paktën 50 miliardë dollarë do të nevojiten për të rindërtuar territorin e shkatërruar nga dy vjet luftë. Tetëdhjetë përqind e ndërtesave janë të dëmtuara dhe rrënojat fshehin municione të pashpërthyera dhe materiale toksike.
Mbi dy milionë palestinezë jetojnë të grumbulluar së bashku në kampe me tenda dhe midis rrënojave.
Forca shumëkombëshe
Trump planifikon të dërgojë trupa ndërkombëtare për të stabilizuar Gazën; për momentin, vetëm Indonezia është e gatshme të dërgojë 8,000 trupa. Trupat izraelite mbeten të vendosura në më shumë se gjysmën e Rripit, dhe Netanyahu nuk është i gatshëm t’i tërheqë ato derisa territori të çmilitarizohet.
Forca shumëkombëshe do të lëvizte nëpër zona të paqëndrueshme: pavarësisht armëpushimit, përleshjet dhe bombardimet janë të përditshme. Mbi të gjitha, do të duhej të çarmatosë Hamasin. Amerikanët mund të pranonin që organizata të mbante mitralozat e saj dhe të dorëzonte armët që mund të përdorë për të sulmuar Izraelin, ndërsa kryeministri izraelit i konsideron gjithashtu kallashnikovët dhe pjesën e tunelit që ende nuk është çmontuar si kërcënime.
Botuar në “Corrierie della Sera” – Itali
