Për herë të parë në thuajse një shekull, ujërat e Radikës u bekuan në gjuhën shqipe, një ngjarje me një domethënie të thellë, jo vetëm fetare, por edhe kulturore dhe njerëzore.
Liturgjia e kënduar nga At Nikolla Kojdheli, që u dëgjua përgjatë kreshtave të Rekës së Epërme, ishte një thirrje për shtigjet e humbura dhe për bijtë e harruar, një kujtesë që nuk kërkonte leje nga koha, por që ia kthente ndërgjegjes gurin, ujërat dhe malet.
Ky bekim i ujërave, që përshkonte jo vetëm ujin, por edhe kujtesën kolektive, ishte një moment simbolik që shënonte shndërrimin dhe hapjen, duke sjellë mesazhe të fuqishme për bashkimin dhe përjetësimin e vlerave të të kaluarës. Uji u bë një mjet shenjtërimi dhe lidhjeje për njerëzit, duke shkrirë kufijtë e kohës dhe duke përforcuar identitetin shpirtëror dhe kulturor të komunitetit
Ky moment i veçantë bëhet i mundur me iniciativën e ambasadorit të Shqipërisë në RMV, Denion Meidani, dhe peshkopit të Antaninskit, z. Partenij, që kontribuuan për ta realizuar këtë ngjarje të rëndësishme.
Bekimi i ujërave të Radikës, në frymën e kësaj feste të shenjtë, përfaqëson një shfaqje të qartë dhe konkrete të bashkëjetesës dhe tolerancës ndërfetare, që ka pasur një ndikim të thellë te të gjithë ata që morën pjesë dhe e ndoqën ngjarjen/Top Channel
Prof. dr. Skënder Asani: Në vendlindjen e Josif Bagerit, aty ku fjala shqipe u ngjiz dikur si lutje dhe si rezistencë, mbajtja e liturgjisë në gjuhën amtare u shfaq si një akt i thellë shpirtëror dhe pajtues me kohën, duke rikthyer zërin e ndërgjegjes në hapësira që për dekada kishin heshtur; për herë të parë pas thuajse një shekulli, ujërat e Radikës u bekuan në shqip, dhe kjo gjuhë, e kënduar nga At Nikoll Kedhi përgjatë kreshtave të Rekës së Epërme, u bë urë mes tokës dhe qiellit, mes kujtesës dhe shpresës, duke e shndërruar ujin në dëshmi të një identiteti që nuk u shua kurrë, por priti çastin e vet për t’u ringjallur. Ky bekim nuk ishte vetëm rit fetar, por një pagëzim i kujtesës kolektive, ku guri, mali dhe rrjedha u bashkuan në një lutje të përbashkët për bijtë e harruar dhe shtigjet e humbura. Një ngjarje e tillë u bë e mundur falë vizionit dhe përkushtimit të ambasadorit të Shqipërisë në RMV, Denion Meidani, dhe peshkopit të Antaninskit, z. Partenij, të cilët dëshmuan se kur vullneti shpirtëror dhe përgjegjësia kulturore ecin së bashku, liturgjia në gjuhën shqipe bëhet akt shërimi, bashkimi dhe tolerance ndërfetare, duke e kthyer Radikën në pasqyrë të paqes dhe të vazhdimësisë së shpirtit shqiptar
