Një studim zbulon rolin kyç të gjenit KCC2 në lidhjen e sinjaleve me shpërblimet, me pasoja për varësitë dhe çrregullimet psikiatrike.
Një mekanizëm i vetëm molekular mund të ndikojë thellësisht në mënyrën se si mësojmë të lidhim një sinjal me një shpërblim.
Kjo del nga një kërkim i botuar në Nature Communications dhe i kryer nga Georgetown University Medical Center, i cili ka hetuar se si ndryshimet në aktivitetin e proteinës KCC2 modifikojnë proceset e të nxënit.
Ekipi i udhëhequr nga Alexey Ostroumov dhe Joyce Woo ka studiuar trurin e modeleve murine, duke vëzhguar njëkohësisht sjelljen e minjve të vegjël të angazhuar në eksperimente pavloviane: një tingull i thjeshtë paralajmëronte ardhjen e ushqimit.
Duke kombinuar teknika që shtrihen nga elektrofiziologjia deri te modelimi kompjuterik, studiuesit zbuluan se ndryshimet e gjenit KCC2 modifikojnë aftësinë për të lidhur stimujt me shpërblimet.
Nivelet e ulëta të kësaj proteine rrisin aktivitetin e neuroneve dopaminergjike, të cilat janë thelbësore për t’i dhënë vlerë përvojave. Kur këto neurone aktivizohen në mënyrë të sinkronizuar, ato lëshojnë më shumë dopaminë, duke forcuar në mënyrë jonormale lidhjet e mësuara. Ky është mekanizmi që mund të shpjegojë pse kombinime të përditshme, si cigareja dhe kafeja, gjenerojnë dëshira të vështira për t’u kontrolluar.
Sipas Ostroumov, rikthimi i një funksionimi të balancuar të KCC2 mund të hapë rrugën për trajtime të reja kundër varësive, depresionit, skizofrenisë dhe patologjive të tjera ku qarkullimi i të nxënit është i kompromentuar.
