Gazetari gjerman i FAZ, Michael Martens, ka komentuar vendimin e Gjykatës Speciale për dënimin ndaj Hashim Thaçit, e cila e shpalli atë fajtor dhe e dënoi me 25 vjet burgim.
Ai thotë se duket e pamundur që apelimi për këtë vendim të mund të çojë në lirimin e Thaçit nga akuzat, por se tha se raste të tilla kanë ndodhur edhe më parë, duke përmendur rastin e Ante Gotovinës.
“Nëse dënimi prej 25 vjetësh burgim i shqiptuar ndaj Thaçit është në përpjesëtim të arsyeshëm me dënimet e dhëna ndaj kriminelëve serbë të luftës, do të jetë çështje debati. Unë kam dyshimet e mia”.
Por, Martens thotë se më e rëndësishmja është se ky aktgjykim nuk e mjegullon atë që ka ndodhur më 1999 në Kosovë dhe se konflikti është shkaktuar nga politikat e Serbisë.
“Forcat serbe të sigurisë” (shpesh thjesht banditë të paguar nga shteti) kryen krime në një shkallë shumë më të madhe sesa ato që i atribuohen “Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës” (UÇK)”, shkruan ai.
Përballë represionit serb, Martens shkruan se kjo luftë ishte e pashmangshme dhe e justifikuar.
“Dhe asnjë aktgjykim ndaj individëve, sado i justifikuar të jetë, nuk do ta ndryshojë këtë”.
Postimi i plotë:
Disa mendime paraprake për aktgjykimin ndaj Hashim Thaçit:
1. Në aspektin juridik, aktgjykimi i gjykatës për Thaçin ishte vetëm fjala e parafundit. Ende pritet vendimi për ankesën. Megjithatë, duke pasur parasysh provat, duket se është e qëndrueshme dhe e drejtë që Thaçi është shpallur fajtor. Të paktën bazuar në atë që dihet aktualisht, duket mjaft e pamundur që një ankesë të çojë në lirimin e tij nga akuzat. (Megjithëse raste të tilla kanë ndodhur edhe më parë – shih rastin e Ante Gotovinës.)
2. Nëse dënimi prej 25 vjetësh burgim i shqiptuar ndaj Thaçit është në përpjesëtim të arsyeshëm me dënimet e dhëna ndaj kriminelëve serbë të luftës, do të jetë çështje debati. Unë kam dyshimet e mia.
3. Por, më e rëndësishmja, aktgjykimi nuk duhet të mjegullojë përmasat historike të asaj që ndodhi në Kosovë në vitin 1999 (dhe më herët). Konflikti u shkaktua nga politikat e Serbisë së Madhe të Slobodan Millosheviqit, të cilat, të paktën në fillim, gëzonin mbështetjen e shumicës në Serbi. “Forcat serbe të sigurisë” (shpesh thjesht banditë të paguar nga shteti) kryen krime në një shkallë shumë më të madhe sesa ato që i atribuohen “Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës” (UÇK).
Prandaj, gjykata kishte të drejtë të theksonte se as shqiptarët e Kosovës si tërësi, as UÇK-ja si e tillë, e as lufta e saj për pavarësinë e Kosovës nuk ishin në gjyq në Hagë. Përballë represionit serb, kjo luftë ishte e pashmangshme dhe e justifikuar. Dhe asnjë aktgjykim ndaj individëve, sado i justifikuar të jetë, nuk do ta ndryshojë këtë.
