Pas një beteje rraskapitëse mes dy filozofive krejtësisht të kundërta të lojës, Spanja është sërish kampione e botës.
Finalja e Kupës së Botës 2026 ishte një përplasje mes kontrollit dhe kaosit. Në njërën anë qëndronte Spanja e Luis de la Fuentes, e ndërtuar mbi posedimin dhe qarkullimin e topit, ndërsa përballë saj ishte Argjentina, kampionia në fuqi, e njohur për lojën e ashpër dhe aftësinë për ta çrregulluar kundërshtarin.
Pas 120 minutash të tensionuara dhe përplasjesh të forta, “La Roja” triumfoi 1-0, duke e lënë Lionel Messin të dëshpëruar dhe në lot.
Finalja mund të mos mbahet mend për numrin e rasteve apo për cilësinë e lojës, por intensiteti fizik dhe tensioni i jashtëzakonshëm mund ta bëjnë atë një nga ndeshjet më të diskutuara të turneut. Madje, nuk do të ishte e habitshme nëse në të ardhmen do të kujtohej si “Beteja e Nju Xhersit”.
Kartoni i kuq i panevojshëm i Enzo Fernandezit në minutat shtesë të kohës së rregullt rezultoi vendimtar. Mesfushori mori kartonin e dytë të verdhë, duke e detyruar Argjentinën t’i zhvillonte vazhdimet me dhjetë futbollistë.
Kampionët në fuqi nuk arritën të rezistonin.
Spanja e sulmoi vazhdimisht portën e Emiliano Martinezit, edhe pse pati vështirësi të krijonte raste të pastra. Në fund, gjithçka u vendos në minutën e 106-të.
Nico Williams uli në mënyrë të përsosur topin me kokë, ndërsa Ferran Torres goditi fuqishëm nën traversë për të shënuar golin e triumfit.
Skuadra e De la Fuentes i mbijetoi disa momenteve të tensionuara në fund dhe siguroi titullin e dytë botëror në histori.
Për një herë, Messi mbeti vetëm një spektator. Kapiteni argjentinas nuk arriti të prodhonte edhe një tjetër moment mbinjerëzor për ta shpëtuar vendin e tij, në atë që me shumë gjasë ishte vallëzimi i tij i fundit në Kupën e Botës.
